woensdag 31 juli 2013

Uit mijn oude doos, (juli 2011)



Het langverwachte weerzien.

Hoeveel dagen had zij nog te leven?
Het was één van die laatste toen
zij en ik, alleen waren met elkaar.

Iemand echt leren kennen doe je maar
door samen met elkaar te leven,
onder hetzelfde dak, dag in dag uit.

Zo waren ons tien jaren gegund,
na het heengaan van ons vake, toen zij,
ons moeke, bij ons haar intrek nam.

De laatste maanden waren aangebroken,
reeds vele keren in het ziekenhuis,
de dokters hadden alle hoop verloren.

Wij, de kinderen, wisten dat,
maar ook zij, onze moeder, was bereid.
Eigenlijk verlangde zij er vurig naar.

Haar lieve man, haar ouders, zussen, broer,
zo veel familieleden en vrienden
weer te zien, dat was haar wens.

Nog tien mooie jaren hadden wij
samen in dankbaarheid beleefd.
Toen, die nacht, alleen met haar,
vertelde zij haar liefste wens.

‘Eindelijk’ fluisterde zij, met gebroken stem,
‘eindelijk zal ik ons Agneske zien.’
Agneske, haar vijfde kindje, dat doodgeboren werd.
Zo groot was haar verlangen en haar hoop.

Een voldragen beeldschoon kindje,
maar gehavend door een moeilijke geboorte,
waarvan mijn moeder in lichaam en in ziel
altijd de littekens heeft meegedragen.

Vijf kinderen in leven moeke, en toch zo’n groot
verlangen naar dat ene, dat jij negen maanden
met veel liefde droeg in uw schoot,
maar nooit in uw armen hebt mogen nemen.

Liefste moeke, als ik aan dit samenzijn terugdenk;
jouw liefste wens, die je mij, als oudste, toevertrouwde,
springen mij opnieuw de tranen in de ogen.
Zo’n intiem, spiritueel en begenadigd moment.

Waarom ik er nu plots aan denk?
Gisteren hebben jullie zonder twijfel
daarboven gevierd: ‘drie en zeventig jaren
trouwe huwelijksliefde’. En Agneske was erbij!

Ook voor ons, ook voor mij, komt eens de tijd,
om ons zusje te ontmoeten.
Wat ben ik blij voor u, moeke, en voor ons vake
dat jullie reeds negen jaar, opnieuw verenigd zijn.

Je ‘Mieke’ (was de koosnaam die ik van jullie kreeg)
10 juli 2011


 Dat huwelijksliefde een groot en schoon sacrament is
mochten wij nog op een andere manier ervaren.
Mijn schoonmoeder stierf tien jaar na haar man
en wel op hun "zeventigste huwelijksverjaardag."
Ook zij had vurig naar die dag verlangd.

Wij hadden veel verdriet,
maar voor hen beiden werd dit,
het allermooist geschenk en tevens blij weerzien, 
ria


Wij kunnen ons niet voorstellen wat het betekent,
"Thuiskomen bij God, bij de Vader,"
om samen met onze geliefden,
die ons zijn voorgegaan, lief te hebben,
te danken en te loven, Zijn Heilige Naam.
ria

10 opmerkingen:

ank zei

Ik respecteer ten diepste
maar vind het oh zo moeilijk
geloven
dat ik overleden mensen
terug zal gaan zien......

Het is een grandioos mooi gedicht,
lieve Ria
een waar hoop en vertrouwen in "leeft".

klaproos zei

prachtig ria, asls je dat mag geloven terug naar je liefste,
dat zei mijn vader ook toen hij stierf,
ik ga naar ons mamma...

heerlijk voor hem,
ik was zó blij voor hem, tóen..

dikke knuffel,
xxx

Dominic zei

Dat zijn mooie ontroerende woorden Ria!
groetjes

ria39 zei

Als er geen hemel was, had het lijden
en verdriet van zovele onschuldige mensen
en zeker van kinderen geen enkele zin.
HIJ, Jezus, is ons voorgegaan, en Hij zei
toen tot zijn apostelen en ook tot ons:
"Ik ga terug naar de Vader, naar uw en
Mijn Vader om een plaats voor U te bereiden."
Ik geloof hem op Zijn woord.
Er zijn zovele tekenen, zoals het leven
en sterven van dierbaren, waarvan ik
mocht getuigen zijn.

ria

willy zei

daar word ik heel stil van....

curieuzeneuzemosterdpot zei

*snikkk*

ontroerend mooi, ria!!

dikke knuffel en een fijn weekend,

P-TER zei

Ik pink hier ook een traantje weg!
Mooi hoe je dit omschrijft.
Dit laat zien dat je een groot hart hebt Ria!
Knap gedaan.
Gr.
P-TER

Anoniem zei

ons moemoe's!

willy duvel zei

Mooi en ontroerend !! Grts

Ans van Ispelen zei

Heb even geen woorden.
Wat ontzettend mooi.

Liefs Ans