Natuur mijn Passie

Ziekenhuis.

2012-02-27T22:09:00.000+01:00

Pas terug thuis na weer een weekje opname

in het ziekenhuis,

sluit ik voor een tijd mijn blog.

Dank voor alle vriendschap,

als was het dan virtueel.

Op een later weerzien.

ria

Pauze.

2012-02-23T10:12:00.001+01:00

met groeten en hoop op een mooie lente,

neem ik een pauze.

ria

Aswoensdag.

2012-02-22T10:55:00.001+01:00

tekst ria - dichtvorm "Elfje"

foto AG.com

Vandaag begint de vasten met "Aswoensdag."

"Gedenk o mens,....."

Aswoensdag

Als eens mijn ogen
zich blind en zielloos sluiten
en ik in duisternis verzink,
een marmeren beeld gelijk,
mijn handen zonder gevoel,
gesloten mijn oren,
mijn hersens uitgedoofd,
mijn voeten stijf en lam,
mijn mond van spraak beroofd,
en ik zo ontwaken kan in heerlijkheid,
o, dat dan
wat op deze wereld tastbaar overblijft
van mijn bestaan,
van mijn voelen, zien en horen,
van mijn spreken, gaan en denken,
een spoor mag zijn, een afspiegeling,
van wat ik dan gevonden heb
in al haar zuiverheid :
de onvolprezen Liefde !

Emmy Swerts

Wrede winter.

2012-02-20T00:05:00.000+01:00

o Wankelende oogenwonne

2012-02-15T14:45:00.000+01:00

o Wankelende oogenwonne
der bleeke winterzonne,
die, rood als goud gemaald,
in ‘t hooge westen daalt!

‘t Is nijdig, nijpend weder,
en langzaam daalt zij neder,
aanschouwbaar nu en schoon,
uit haren hemelthroon.

Noch branden ‘n is ‘t noch steken,
maar vlugge vonken leken;
maar wabberen, lauw en zoet,
dat nu de zonne doet.

‘t Is koud, de winden bijten,
‘t is koud, de boomen splijten;
de booze winter giert:
hij heeft de zonne ontvierd.

‘t Is koud... Geen vorst gemeden
maar dapper doorgetreden,
met mannenmoed en kracht,
die heerd en vier veracht!

Aanschouwt hoe ‘t zonnewezen,
onzegbaar schoon voordezen,
nu immers schoonst van al,
allengskens zinken zal.

Aanschouwt, van einde te orden,
één' zee heel ‘t westen worden;
en, zonder grens of grond,
één duizendverwig bont!

De zonne vaart, beneden
die duizendverwigheden,
mildmondig lachend voort
en wint den hemelboord.

Ze plonst eens nijgens neder,
en laat in ‘t wolkgeveder
heur zusterlicht, de maan,
twee scherpe tanden slaan.

‘t Is koud, de winden bijten;
‘t is koud, de sterren splijten
den helderen hemeltrans:
‘t is nacht en winter thans.

Guido Gezelle

5/1/1891

foto's ria - jauari-februari 2012

Leven in een commune!

2012-02-10T17:45:00.003+01:00

Vorige lente zagen we dit koppeltje voor het eerst,

in een liefdevolle omhelzing...,

sindsdien zijn ze altijd samen en wat afgezonderd van de groep.

Blijkbaar wekt dat jaloezie,

ria

ZIE OOK:

Laat de nacht maar komen...

Genieten van sneeuw en ijs...

2012-02-09T11:16:00.001+01:00

altijd samen trouw op stap...

wordt vervolgd...

ria

in afwachting:

Vogeltjesdans...

2012-02-07T23:37:00.003+01:00

Doe het maar eens na!

met een knipoog,

ria

Goedheid en liefde...

2012-02-06T13:13:00.000+01:00

vroeger was ik een natuurmens,

nu ben ik een natuurmens die overal Gods grootheid zie,

ook en misschien vooral in het kleine.

ria

Rijm op de ramen...

2012-02-04T15:07:00.000+01:00

I love YOU ALL!

zaterdagochtend 4 februari,
sinds gisteren heeft de winter hier toegeslagen.

Mooi maar koud,
ria

Ontbijt op zondag

2012-01-29T17:03:00.000+01:00

De kopjes kijken elkaar bemoedigend aan,

onder het licht van de lamp, die nog brandt,
Heel de week vertoeven ze in ‘n donkere kast,
reikhalzend uitziend naar die blije dag.

Maar niet ieder van hen deelt in de vreugde,

één paartje per keer, eerlijk verdeeld.

De achterblijvers lijken teleurgesteld, maar
een zondagspraatje is niet verboden.

“Weet je nog,” zei de suikerpot, die nog maar
af en toe uit de kast komt, “weet je nog,
vroeger… toen ze nog allemaal thuis waren,
toen hadden we geluk, zo met zijn allen aan tafel.”

“Ja, ik herinner het mij,” zei een bordje, “geluk…
maar ook scherven, kijk maar eens naar mij!”
“Wat wil je” sprak haar maatje, “die afwasmachine ook.”
“O, dat vond ik zalig” zei de grote broodschotel.

Zo ging het keuvelen nog een tijdje verder,
tot de theepot zich afvroeg:
“ Wanneer kom ik nog eens aan de beurt? ”
“Schrik niet” zei het eierdopje, “ik vrees: nooit meer.”

De theepot, die al lelijk gehavend was, schrok zo erg
dat zijn gebroken teut, tranen met tuiten weende.
“Stil maar, stil maar,” zeiden enkele borden,
“ook wij hebben onze beste tijd gehad.”

“Weet je,” zei een heel klein vaasje, ergens achterin,
“ als de tuin weer gaat bloeien, ik weet het zeker,
gaan wij samen bloempjes plukken. Ik versier jou
en jij maakt mij mooi." "Hoera, hoera, riepen ze in koor."

En ze maakten nog verdere plannen,
voor een groot tuinfeest, met vele genodigden.
En daar zouden ze allemaal aan meewerken,
klein en groot, gekneusd of niet.

Het licht boven de tafel is gedoofd,
een frêle winterzon doet zich voelen,
schuchter, maar toch verwarmend.
De kopjes en bordjes, straks terug verzameld
zullen elkaar veel te vertellen hebben.

29.01.2012 - ria

Gedichtendag 2012.

2012-01-26T11:28:00.000+01:00

Zwartgallig?, neen realistisch!
Al lijden wij misschien niet zo onder crisissen en geweld,
ze zijn er en besmetten een groot deel van de wereld,
en de mensen die er moeten wonen en leven.

Wie mij kent, weet dat ik geen zwartkijker ben,
en dat ik altijd blijf hopen op betere tijden,
niet op de eerste plaats voor mezelf,
maar voor velen, die erbarmelijk lijden.

Toch ben ik er van overtuigd, de mens kan dit niet alleen,
zonder Gods hulp zijn wij verloren.
Wij hebben bewezen en bewijzen het nog.
Geen dag gaat voorbij of ik denk er aan,
als wij niet terugkeren op onze stappen,
dan gaat de wereld naar de maan

ria

Toon vertelt het ons...

2012-01-25T00:22:00.001+01:00

Melancholie

2012-01-23T12:42:00.000+01:00

Hemels

2012-01-20T17:41:00.005+01:00

Vroeger, nog niet eens zo lang geleden

liep ik rijmend door het leven,

Ieder kleine bloem,

een bijtje, wat gezoem,

alles kwam mij hemels tegen.

Vandaag heb ik een ander perspectief,

al heb ik het leven nog even lief!

Toch denk ik zo vaak aan de Hemel,

ben ik er niet ver meer vandaan?

Wie zal het zeggen? Maar

de jaren, die zijn zo gevlogen.

Ik had het zo druk met te leven,

dat ik de voorbij gegane tijd

bijna was vergeten.

Vroeger was zeventig en meer, oud,

zoals ik mij herinner, stokoud,

Nu leven wij langer, soms is dat

een geschenk, soms ook niet.

Het is maar hoe je het beziet.

Sterven zal altijd zeer doen,

voor hen die gaan,

voor hen die blijven,

Omwille van het afscheid

en het grote onbekende.

Maar toch wil ik er klaar voor zijn,

als die tijd zich meldt.

Ik weet dat ik niet alleen zal zijn.

Hoe vaak heb ik niet gebeden:

“Maria, sta ons bij, in het uur van onze dood.”

Toen wij tien jaar geleden

samen in pensioen mochten gaan,

had ik nooit gedacht

dat die tijd zo snel voorbij zou gaan.

Misschien word ik wel honderd,

al kies ik liever voor wat minder,

Maar mijn valiesje, voor ginder

aan de overkant, dat staat reeds klaar.

Dankbaar voor het leven,
dat mij zo gul en liefdevol werd gegeven.

ria

20 januari 2012

WinterprikJES

2012-01-17T13:43:00.004+01:00

We moeten er zuinig op zijn dit jaar,

ze zijn zo zelden,

ze zijn zo raar...

winterse beelden!

een terugblik, 19.12.2011

zoiets moois op 19 december...

Winterprikje 2 - 15.01.2012

salie

vol ongeduld...

geen heldere foto, maar wel een mooi bloempje, winterjasmijn...

Voorlopig laatste roos, u geschonken.

tot een volgende winterprik,

ria39

Schattenkast!

2012-01-13T21:24:00.000+01:00

met een knipoog,

ria39

Wat ik had beloofd!

2012-01-07T11:27:00.000+01:00

Aan het einde van de herfst nam ik mij voor

een tijdje te "ont"bloggen,

tot de eerste sneeuw er aan zou komen.

Ik wacht nog steeds op die eerste sneeuw,

U misschien ook?

Daarom kan ik het niet meer laten toch ergens

een mooie herinnering op te diepen.

Meer moet dat voor mij niet zijn...

tot later,

ria

Winterslaap

2012-01-05T11:42:00.000+01:00

Terwijl buiten alles in winterslaap is,

bloeien ze

binnen

rustig

verder.

met een knipoog naar de lente,

maar eerst moeten we de stormen nog trotseren.

ria39

Afscheid

2012-01-04T14:23:00.001+01:00

Moge 2012 voor ieder van U een voorspoedig en gezond jaar zijn!

ria39

Happy New Year

Van Oud naar Nieuw!

2011-12-30T14:26:00.000+01:00

't Voorbije jaar is volgeschreven

we klappen 't oude boek maar dicht

herinnering mag blijven leven

als klein verhaal of stil gedicht.

En als we nu onszelf bevragen

over die wolken wit of grijs;

God liet ons goede en kwade dagen,

we zijn hier niet in 't Paradijs.

't Is goed op verse blanco bladen

iets moois te schrijven voor elkaar

geluk in woorden en in daden

en vriendschap voor het nieuwe jaar.

- auteur onbekend -

uit tijdschrift dec. 2007 - HAITI en WIJ

Vredevolle Kerstdagen

2011-12-23T11:23:00.000+01:00

Vreugdevolle Kerstdagen

en een

voorspoedig en gezond 2012,

voor U en allen die U dierbaar zijn.

Tot volgend jaar!

ria

Avondlicht

2011-12-15T14:22:00.002+01:00

Een kleine scheut, geplant op 12.09.1967

is nu een volgroeide berk.

's Anderendaags werd onze dochter geboren.

Als de boom ooit sterft,

planten haar kinderen, onze kleinkinderen

wellicht een nieuwe.

langs de straatzijde...

korte tijd nadien.

Ik loop graag met mijn hoofd in de wolken.

Penselen of potten verf heb ik niet nodig.

Eén klikje maar,

voor later.

Misschien zal ik me dan niet meer herinneren

waar en wanneer ik deze foto's nam.

Maar mooi zal ik het altijd blijven vinden.

ria39

Aanslag op het leven.

2011-12-14T14:55:00.000+01:00

Regen

2011-12-14T00:36:00.001+01:00

Soms lijdt een PC zijn eigen leven.

Dat was het geval met mijn kerstwens

die ik voor 20 december had geprogrammeerd.

KERSTWENS

Maar ergens ging het fout
en hij verscheen reeds op 10 december.

Te vroeg, dat wel, maar beter dan te laat...

Regen,

Plensbuien, herfstbuien
na weken van droogte
halen ze hun schade in,
Voor de aarde die gulzig drinkt
is het een goed begin.

Maar de werkman op de baan,
de postbode op zijn fiets...
en schoolkinderen onderweg.
Het is voor hen geen pret
om druipnat naar school gaan.

Elke dag komt ze voorbij,
een vrouwtje, oud en stram,
ik hoop dat ze kan schuilen,
't zij onderweg,
of aan de halte van de tram.

Een paar uur later
een waterzon verschijnt,
ook vogels vliegen weer
en drinken zich aan diepe plassen,
zowaar een uitgelaten kater.

Ik kijk van achter mijn raam,
naar dat geweld daarbuiten.
Ik denk dan stilletjes bij mezelf,
"wat heb ik het toch goed."
Daarmee wil ik in dank besluiten!

ria

Kerstvrede

2011-12-10T21:57:00.000+01:00

2011-12-10T11:18:00.000+01:00

Ina schreef:
Lieve Ria,

Je mag deze Award ook alleen ontvangen als een compliment hoor.
Zo is ie door mij ook bedoeld ! Niet om aan regels te voldoen,
zou te gek zijn....laat die maar lekker achterwege !
Je blog lees/kijk ik graag, je passie voor de natuur deel ik.
Ik hoop dat je je gauw weer wat beter voelt. ...
Is altijd nog vele malen belangrijker dan een blog schrijven of Award ontvangen...

Liefs en nogmaals 'hoop dat het gauw wat beter met je gaat !

P.s Je foto erbij is sfeervol mooi!

Dank Ina, ik wil hem dan ook graag aannemen.

Misschien vertel ik later wel eens wat over mijn leven.

Ik ben inmiddels 72 geworden en dankbaar

voor alles wat ik tot nu toe gekregen heb.

Herfst, van achter mijn keukenraam.

mooi weekend allemaal,

ria39

Award

2011-12-09T10:44:00.000+01:00

Ik was hoog verbaasd toen Ina van http://boerenlevenrokeserf.blogspot.com/

mij deze Award schonk. Dank je wel lieve Ina.

Jij hebt een boeiend en (h)eerlijk blog, waar ik graag op bezoek kom.

Maar zoals ik je reeds schreef is het momenteel moeilijk

om aan de regels van deze Award te voldoen.

Misschien dat ik hem beter doorgeef,

in de hoop dat anderen hem van mij willen overnemen.

Ziet U het zitten, lieve bezoeker met een eigen blog,

om deze Award van mij over te nemen.

Laat het mij dan weten.

Tot gauw,

ria39

zonsopgang van heden morgen.

liefs,

ria39

Vroege ochtend,

2011-12-05T10:45:00.000+01:00

klik hier

Druppelsgewijs...

met een knipoog,

ria

November

2011-11-27T23:18:00.002+01:00

met of zonder zon!

met deze herfstwandeling in de tuin,

neem ik voor een tijdje afscheid.

Als de winter schildert in blank en wit,

ziet u mij weer!

tot later,

ria

Sneeuwwit.

2011-11-24T22:17:00.000+01:00

Mistige ochtend

2011-11-22T00:41:00.000+01:00

Terwijl op andere plaatsen de zon dapper scheen,

waren wij gehuld

in een sluier van mist.

en al is mist gevaarlijk voor alle verkeer,

toch heb ik steeds een gevoel van geborgenheid,

Mist geeft mij een gevoel van rust en sereniteit,

ik weet niet van waar dat gevoel komt,

en eigenlijk is het ook niet realistisch, maar toch...

Als het sneeuwt heb ik datzelfde soort gevoelens,

de wereld is anders,

minder hard, verpakt in sluiers.

Toch moest ik goed uitkijken deze morgen,

dat ik niet in het water sukkelde.

De eendjes zagen er al kouwelijk genoeg uit.

Toch leverde het een paar mooie plaatsjes op.

goede nacht,

ria39

ps. kan iemand mij vertellen waarom ik van dat grijze landschap hou?

Metamorfose!

2011-11-20T23:29:00.000+01:00

Laat de zon nog maar even schijnen...

ria39

Poedersuiker.

2011-11-16T23:15:00.000+01:00

Vroege ochtend en bibberkoud...

groetjes,

ria39

Zonsondergang.

2011-11-14T09:22:00.000+01:00

ria39

De luiken toe!

2011-11-10T11:25:00.001+01:00

De luiken toe, de buiten-dag gesloten!

De avond valt in zoete rust.

Muziek vandaag, geen TV aan,

de haard brandt als een lieve lust.

Hoe knus is het nu samen;

het schemerlicht verraadt

een blije blos van liefde,

op jouw, nog immer, mooi gelaat.

Geniet ik onvoorwaardelijk?

Helaas dat kan ik niet;

te weten dat velen buiten slapen,

dat doet mij veel verdriet.

O wereld, vol onrechtvaardigheid,

hoe trekken wij dat recht,

Hoe delen wij van ons geluk

en welvaart? Ik meen dit oprecht.

ria

november 2011

Pauze

2011-11-06T21:12:00.000+01:00

Zonsondergang boven onze tuin....

en tot weerzien, wie weet!

ria39

Een boom met vele gezichten.

2011-11-04T14:09:00.000+01:00

Een wonderbare kleurenoogst aan dezelfde boom.
De zon speelt mee de hoofdrol...

ria39

En (toch) is het HERFST!

2011-11-04T12:06:00.000+01:00

Ik wens ieder van U nog veel zonnige herfstdagen,
ria39

Eindelijk!

2011-11-03T14:41:00.000+01:00

Na weken van speurtocht
en op het ogenblik dat we het willen opgeven,

krijg ik ze alsnog in het vizier.

(klik op de foto's voor vergroting)

Ik moest echt op veilige afstand blijven,
vooreerst om hen niet weg te jagen, maar ook
omdat één van de ouders geen pottenkijkers dulde.

De foto's zijn dus niet van een goede kwaliteit,
maar geven toch een sfeerbeeld.

Kom, luierikske, wakker worden...

De andere drie staan reeds in het gelid...

mooi toch...!

Ze hebben alle zes liggen luieren in de zon.

Heel toevallig, nadat we voor de zoveelste keer
het park hadden afgeschuimd,
kwamen we ze tegen op deze zonnige plek.

genoeg geluierd kindjes, tijd voor de zwemles...

Mensen dulden ze niet in hun omgeving,
maar deze "Golem" is hun vriend...

Ze kwakkelen in de richting van de hofgracht...

een van de ouders komt op mij af....

Ik vermoed dat dit de moeder is, die is al op weg met haar kroost...

...nog even een onderonsje,

"wat doen we met die indringers?"

Samen op weg naar de grote vijver...

Regelmatig laat één van de twee ouders een soort fluitsignaal horen,

sommige van de jongen apen dit na!

weer verlaat een van de ouders de route en komt in mijn richting...

niet te geloven hoe die kleine snaken, ma of pa nadoen...

jong geleerd....

hier moeten ze een hindernis nemen...

seffens zwemmen ze onder de brug de vijver in,

ik moet me haasten...

met veel getoeter van de groten,

maar ook de kleintjes doen mee, zwemmen ze de vijver op.

Opgelet, wij zijn er....

langs de weg kan ik hen onmogelijk volgen,

de foto's zijn dan ook niet van zo'n goede kwaliteit.

Maar het verhaal is eindelijk geschreven...

Ze zijn bijna thuis!

ria39

De maan is opgekomen.

2011-11-02T11:09:00.000+01:00

foto's www. de meeste met toestemming.

ria

De laatste generatie.

2011-10-30T13:49:00.001+01:00

Het kerkhof uit mijn jeugd!

waar de doden de doden hebben begraven...

waar eeuwig-durende bloemen vertellen over trouwe liefde,

waar ook vele bomen de doden zijn gevolgd!

terwijl er hier en daar nog bloemen bloeien,

in liefdevolle herinnering.

Op vele plaatsen bedekt de natuur

de naakte eenzaamheid van de doden.

Grauwe, kauwen,

versterken de somberheid van de dag...

Maar toch is er geborgenheid,

waar vele generaties samen rusten met elkaar.

Toen:
een tijd dat er nog over God mocht gesproken worden...

en kruisen bijna ieder graf sierde.

Is God dood gegaan, te samen met de doden?

Of werd Hij alleen maar "doodgezwegen"

door hen die zich de levenden waanden?

Nieuw leven, wijst dit niet op "eeuwigheid".

De cirkel van de dood doorbreken.

Liefde, die verder leeft over de grenzen van de dood...

"Zolang mensen niet vergeten worden,

leven zij verder" zegt men...

Toch zijn wij de laatste generatie,

die onze grootouders op dit kerkhof eren en gedenken.

Na ons zal de natuur ook hun rustplaatsen innemen...

terwijl nog zeldzame bloemen graven zullen sieren...

Jezus zei van Zichzelf:

"... Ik ben de opstanding en het leven;

wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven,

en een ieder die leeft en in Mij gelooft,

zal in eeuwigheid niet sterven." (Johannes 11:25-26)

Heer, Gij zijt een liefdevolle en getrouwe God.

Blijf uw mensen nabij, in leven en in dood.

Jesaja 49,14-15

Sion zegt:

"De HEER heeft mij verlaten,

mijn God heeft mij vergeten.”

De HEER antwoordt:

"Kan een vrouw haar zuigeling vergeten?

Zou een moeder zich niet meer ontfermen

over het kind van haar schoot?

En ook al zou een moeder haar kind vergeten,

neen, Ik uw God, vergeet u nooit!"

een overweging bij Allerheiligen en Allerzielen 2011

ria

Kinderparadijs!

2011-10-26T12:03:00.000+02:00

De zon staat hoog aan de hemel,
het is druk in de wei,
geitjes grazen overal,

tot plots...

beweging alom...

als gehoorzame schoolkinderen

vormen ze een lange rij,

wandelend over het paadje,

(dat ze waarschijnlijk zelf hebben gebaand)

recht de stal in,

het kalf sluit de rij...

Deze schrokop staat al ongeduldig te wachten,

Ze verdringen elkaar aan de voederbakken...

Buiten graast het oude paard rustig verder,

en het ezeltje staat,

dank zij de goede zorgen,

al wat minder mank.

Simonneke, ja dat is haar echte naam,

neemt rustig afscheid...

Onderweg komen we nog de liefde tegen,

We fietsen nog een laatste keertje
rond de glanzende vijver...

en dan...

wie zien we daar?

Een kinderparadijs,

maar ook voor ouders, opa's en oma's.

ria

Herfst spiegels.

2011-10-24T20:57:00.000+02:00

Dra komt de wintertijd...

gesponnen in het zacht licht,

aan de einder wacht

een wit gedicht.

ria39

Sweat Dreams

2011-10-24T12:30:00.000+02:00

' Is goed in 't eigen hert te kijken

nog even voor het slapengaan

of ik van dageraad tot avond

geen enkel hert hebt zeer gedaan.

Of ik geen ogen heb doen schreien,

geen weemoed op een wezen lei,

of ik aan liefdeloze mensen

een woordeke van liefde zei,

een woordeke van liefde zei.

...DAN voel ik op mijn jonge lippen,

die liefde lijk een avondzoen,

't is goed in 't eigen hert te kijken

en zo zijn ogen toe te doen.

Alice Nahon.

Uit de oude doos!

2011-10-23T13:00:00.002+02:00

toevallig terug tegengekomen,

5 jaar geleden geschreven,

het lijkt gisteren.

Of zijn alle herfstgetijden dezelfde?

ria

2011-10-22T15:38:00.000+02:00

VeeSTAPEL

2011-10-21T12:07:00.000+02:00

op mijn OUDE dag

is mij het woord "veestapel

ineens HEEL duidelijk geworden.

als wij wat minder gulzig waren kon het misschien ook anders:

Zij de gij soms van Gaia, vroeg dit beest?

(koe, vaars, stier, - ik weet het niet)

Natuurlijk niet, maar sinds mijn bezoek aan die stallen

eet ik toch een stukje vlees minder;

(en ik at vroeger al niet veel...)

van zo'n landschap kan ik nooit genoeg krijgen

en dan die prachtige luchten, in alle tinten blauw...

impressionisme?

het einde van een prachtige dag.

ria

Zullen we nog een poosje DAMME(n)?

2011-10-18T17:55:00.002+02:00

tante nonneke op het water?

met fiets en al voert de "Lamme Goedzak"

ons opnieuw naar Brugge.

Dat zou natuurlijk ook per fiets kunnen,

maar vanaf de boot kan je boeiende foto's maken,

een koffietje drinken of een ijsje eten...

zoals...

bijvoorbeeld hier.

Schitterend toch?

ria

Ik knijp er even tussenuit, nog wat fototjes maken...

Ochtenddauw.

2011-10-17T23:00:00.000+02:00

Ik ben geen ochtendmens, helaas,

Maar toen, die morgen, scheen de zon

zo uitdagend tussen de lamellen van de luxaflex,

dat ik mijn ogen wel open moest doen.

De tuin lag uitnodigend te blinken,

zodat ik in plaats van mijn slofjes,

mijn stoute schoenen aantrok,

nog voor ik mijn eerste koffie dronk.

Met enkel een sjaal over mijn pon,

(had ik toch niet beter mijn kamerjas aangedaan?)

fototoestel in de aanslag, een beetje slaperig nog,

over het dampend - dauwende gras, de tuin in.

En hier, en hier en daar en daar,

zo zie je maar,

het loont de moeite, om op een vroege morgen

het warme bedje te verlaten.

Spinnenwebben, in zilver of gouddraad

kwam ik helaas niet tegen.

Had ik mij misschien nog wat meer

tussen het struikgewas moeten begeven?

het blad van begonia en geranium

ontluikend roosje in oktober

blad van een roos en pruikenboompje

pruikenboompje

steeds herbloeiende Ballerina

ochtenddauw op Ballerina

Toverhazelaar in herfstkleur

vrouwenmantel

en blad van bosazalea

reeds verzilverd,

vrouwenmantel

bottelroos

oleander en pelargonium

Ik wens jou en ook mezelf
nog veel zonnige herfstdagen...

ria39

Rozenbottels...kleurrijk en mooi!

2011-10-16T18:06:00.001+02:00

toegevoegd op 2 december,

vers geplukt,

Het antwoord!

2011-10-16T13:36:00.002+02:00

Ra-ra, wat ziet U?

2011-10-15T11:10:00.002+02:00

Laat uw verbeelding spreken!

Soms schiet je een plaatje, waarvan je denkt:

"wat is me dat?"

Alle hulp is welkom...vertel mij wat "U" ziet...

ria

HET ANTWOORD:

Vandaag "West-Vlaamse" ganzen...

2011-10-12T12:25:00.001+02:00

ook niet altijd even tolerant.

Herinner ons uitstapje naar Damme,
dat mooie rustige dorpje,
waar alles peis en vree is (lijkt).

ziet U wat ik zie?

De andersgekleurde eend bedelt om aandacht,

om opgenomen te worden in de blanke groep...

" Aub, ik ben een gans, juist zoals jullie...."

niemand heeft aandacht voor haar...

overleg? " Wat moeten we met die indringer doen?"

"...wat sta je nog te zeuren, hoepel op"

" 't is overal hetzelfde, weggejaagd...

geen plaats in de herberg."

...tot plots,

"dit kunnen we niet laten gebeuren, kom gerust bij ons"

Er zijn nog ganzen met het hart op de juiste plaats.

Allé, vooruit dan maar...

"zullen we er een glaasje op drinken?"

Is alles nu peis en vree? Ik hoop het maar.

Er is al genoeg oorlog in de wereld.

de reporter van dienst,

ria

Moeder de Gans vertelt (deel3).

2011-10-11T11:37:00.000+02:00

Wat voorafging - deel 1.

Wat voorafging - deel 2.

We kregen een tip dat het koppel zwarte zwanen,
twee schattige zwaantjes hadden gekregen.
Eerdere speurtochten hadden niets opgeleverd.
Maar een goede vriendin had hen gezien,
springlevend en wel!

Moeder de Gans trok haar zwemvliezen aan en in gezelschap
van haar "prins gemaal" trok ze er op af.

Vader waakt, langs twee kanten probeerden we dichterbij te komen,

maar moeder, noch kinderen kregen we te zien.

We hoopten dat ze in zijn nabijheid verscholen zaten, of tussen het hout.

Klein grut genoeg, maar geen moeder noch kinderen te bespeuren.

We fietsen rond de vijver, naast de hof-grachten, alles tevergeefs!

De fiere reiger had zijn plaats ingenomen op het oude nest van de zwanen!

De nijlgansjes, geboren begin augustus van dit jaar.

De trotse ouders, nog steeds samen en in gezelschap

van hun zes schatten van kinderen.

Eerlijk gezegd ben ik meer op hen gesteld, dan op de zwarte zwanen.

Ze zijn heel tam, vliegen niet weg, zelfs als je dichtbij komt.

Onze zoektocht naar de kleine zwaantjes leverde niets op,

maar dit maakt heel veel goed.

Alhoewel ik alleen maar een foto toestel in de aanslag had

en geen geweer, bleef deze Canadese gans mij lastig vallen.

dus nam ik uiteindelijk de benen,

of beter de fiets.

Tot lezens en kijkens, een volgende keer.

ria39

Herfst!

2011-10-09T13:58:00.000+02:00

Herfst nodigt uit tot bezinning,

tot mijmeren en inkeer.

Herfst nodigt uit tot ontdekken

en genieten
van schoonheid rondom ons,

zo maar
gratis uitgestrooid.

Herfst is niet het einde!

Langzaam en geruisloos

verzamelen zich,

vruchten, zaden, wortels.

Ze houden zich een hele winter stil,

geborgen en verborgen.
Tot vogels hun werk doen en zo
de natuur bevruchten.

Om daarna weer te ontwaken,

nieuw leven, nieuwe groei,

nieuwe beloften.

Zo gaat het ook met een mens,

ieder seizoen, ieder jaar,

brengt nieuwe kansen.

Als de stormen zijn geluwd

en het hart tot rust is gekomen.

Liefde is een werkwoord,
het wroet,

het groeit, het bloeit,

telkens weer opnieuw,

waar mensen zijn voor elkaar.

laat ook in de herfst
de zon schijnen in uw hart!

liefs, ria39

Klein maar fijn...

2011-10-08T12:21:00.001+02:00

Huisjes kijken en zoveel meer!

een uitstekende B&B - De Poort in Brugge

Je zou het niet denken,

maar achter de poort bevinden zich een mooie woning en tuintje

en twee comfortabele gastenkamers.

(neen dit is geen betaalde annonce)

oud en heel nieuw...

Brugge anders bekeken...

...leuke geveltjes,

Eén van de vier molens rond Brugge.

Wat ik graag doe: "huizen kijken"! Damme.

Zoals het klokje thuis tikt,

tikt het nergens.

Damme!

fijn weekend,

ria

Gisteravond

2011-10-07T12:42:00.001+02:00

van achter mijn keukenraam

maak er een kleurijk weekend van

ria

Mijn Column