Ik weet nog, hoe u sliep,
in de armen van de dood.
Vredig sliep u, in uw huwelijksbed,
omringd door bloemenkransen.
De laatste maanden had u veel geleden,
wij allen hebben toen vurig voor uw genezing gebeden.
...maar uw tijd was gekomen,
nu slaapt u samen met uw lieve man, onze grootva,
onder het lover van de kersenbomen.
Het is zolang geleden,
zelfs de graven zijn oud en versleten.
Velen liggen hier verlaten,
anderen worden nooit vergeten.
...maar de natuur, die houdt stand.
...en de liefde, zal nooit verbleken.
Rozen hebben de kracht om eeuwig te leven.
samen met de doden zijn de bloemen bijna vergaan,
maar oprechte liefde en genegenheid
blijft generaties lang bestaan.
Ieder jaar nog, bezoeken wij trouw de grootouders,
hun lichaam lang vergaan.
Maar hun zielen, die blijven voortbestaan.
Bloeien er verse bloemen op een graf,
de pijn nog niet voorbij
om een afscheid kort geleden.
In lijden en in pijn ging Hij ons voor,
maar ééns, dat weten en geloven wij,
zal er Verrijzenis zijn.
Het licht zal nooit doven,
velen zingen reeds in Zijn voorhoven...
Rijkdom in het leven,
is bij het sterven van geen tel...
De liefde die wij deelden,
en kwistig hebben rondgestrooid...
zal ons begeleiden, naar Hemelse Paradijzen...
Ook over de grenzen van de dood
zijn mensen met elkaar verbonden...
...al is het enige dat rest een plastiek bloem
en een gebroken graf.
de tand des tijds, die doet zijn werk...
al heelt de tijd ook vele wonden...
de bomen worden krom en oud...
maar "heiligen" worden niet vergeten...
.
.
...dit oude kerkhof zal niet zo gauw verdwijnen,
Hier rust Hermanke Wijns...,
velen vonden er hulp en troost...
onder het lover van de Japanse kersenbomen,
is deze begraafplaats
in bescheiden schoonheid
tot rust gekomen.
ria
