De laatste generatie.

Het kerkhof uit mijn jeugd!

waar de doden de doden hebben begraven...

waar eeuwig-durende bloemen vertellen over trouwe liefde,

waar ook vele bomen de doden zijn gevolgd!

terwijl er hier en daar nog bloemen bloeien,

in liefdevolle herinnering.

Op vele plaatsen bedekt de natuur

de naakte eenzaamheid van de doden.

Grauwe, kauwen,

versterken de somberheid van de dag...

Maar toch is er geborgenheid,

waar vele generaties samen rusten met elkaar.

Toen:
een tijd dat er nog over God mocht gesproken worden...

en kruisen bijna ieder graf sierde.

Is God dood gegaan, te samen met de doden?

Of werd Hij alleen maar "doodgezwegen"

door hen die zich de levenden waanden?

Nieuw leven, wijst dit niet op "eeuwigheid".

De cirkel van de dood doorbreken.

Liefde, die verder leeft over de grenzen van de dood...

"Zolang mensen niet vergeten worden,

leven zij verder" zegt men...

Toch zijn wij de laatste generatie,

die onze grootouders op dit kerkhof eren en gedenken.

Na ons zal de natuur ook hun rustplaatsen innemen...

terwijl nog zeldzame bloemen graven zullen sieren...

Jezus zei van Zichzelf:

"... Ik ben de opstanding en het leven; 

wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven, 

en een ieder die leeft en in Mij gelooft, 

zal in eeuwigheid niet sterven." (Johannes 11:25-26)

Heer, Gij zijt een liefdevolle en getrouwe God.

Blijf uw mensen nabij, in leven en in dood.

Jesaja 49,14-15

Sion zegt: 

"De HEER heeft mij verlaten, 

mijn God heeft mij vergeten.” 

De HEER antwoordt: 

"Kan een vrouw haar zuigeling vergeten? 

Zou een moeder zich niet meer ontfermen 

over het kind van haar schoot? 

En ook al zou een moeder haar kind vergeten, 

neen, Ik uw God, vergeet u nooit!"

een overweging bij Allerheiligen en Allerzielen 2011

ria

In de armen van de dood

Ik weet nog, hoe u sliep,

in de armen van de dood.

Vredig sliep u,  in uw huwelijksbed,

omringd door bloemenkransen.

De laatste maanden had u veel geleden,

wij allen hebben toen vurig voor uw genezing gebeden.

...maar uw tijd was gekomen,

nu slaapt u samen met uw lieve man, onze grootva,

onder het lover van de kersenbomen.

Het is zolang geleden,

zelfs de graven zijn oud en versleten.

Velen liggen hier verlaten,

anderen worden nooit vergeten.

...maar de natuur, die houdt stand.

...en de liefde, zal nooit verbleken.

Rozen hebben de kracht om eeuwig te leven.

samen met de doden zijn de bloemen bijna vergaan,

maar oprechte liefde en genegenheid

blijft generaties lang bestaan.

Ieder jaar nog, bezoeken wij trouw de grootouders,

hun lichaam lang vergaan.

Maar hun zielen, die blijven voortbestaan.

Bloeien er verse bloemen op een graf,

de pijn nog niet voorbij

om een afscheid kort geleden.

In lijden en in pijn ging Hij ons voor,

maar ééns, dat weten en geloven wij,

zal er Verrijzenis zijn.

Het licht zal nooit doven,

velen zingen reeds in Zijn voorhoven...

Rijkdom in het leven,

is bij het sterven van geen tel...

De liefde die wij deelden,

en kwistig hebben rondgestrooid...

zal ons begeleiden, naar Hemelse Paradijzen...

Ook over de grenzen van de dood

zijn mensen met elkaar verbonden...

...al is het enige dat rest een plastiek bloem

en een gebroken graf.

de tand des tijds, die doet zijn werk...

al heelt de tijd ook vele wonden...

de bomen worden krom en oud...

maar "heiligen" worden niet vergeten...

.

.

...dit oude kerkhof zal niet zo gauw verdwijnen,

Hier rust Hermanke Wijns...,

velen vonden er hulp en troost...

onder het lover van de Japanse kersenbomen,

is deze begraafplaats

in bescheiden schoonheid

tot rust gekomen.

ria