Eindelijk!

Na weken van speurtocht
en op het ogenblik dat we het willen opgeven,

krijg ik ze alsnog in het vizier.

(klik op de foto's voor vergroting)

Ik moest echt op veilige afstand blijven,
vooreerst om hen niet weg te jagen, maar ook
omdat één van de ouders geen pottenkijkers dulde.

De foto's zijn dus niet van een goede kwaliteit,
maar geven toch een sfeerbeeld.

Kom, luierikske, wakker worden...

De andere drie staan reeds in het gelid...

mooi toch...!

Ze hebben alle zes liggen luieren in de zon.

Heel toevallig, nadat we voor de zoveelste keer
het park hadden afgeschuimd,
kwamen we ze tegen op deze zonnige plek.

genoeg geluierd kindjes, tijd voor de zwemles...

Mensen dulden ze niet in hun omgeving,
maar deze "Golem" is hun vriend...

Ze kwakkelen in de richting van de hofgracht...

een van de ouders komt op mij af....

Ik vermoed dat dit de moeder is, die is al op weg met haar kroost...

...nog even een onderonsje,

"wat doen we met die indringers?"

Samen op weg naar de grote vijver...

Regelmatig laat één van de twee ouders een soort fluitsignaal horen,

sommige van de jongen apen dit na!

weer verlaat een van de ouders de route en komt in mijn richting...

niet te geloven hoe die kleine snaken, ma of pa nadoen...

jong geleerd....

hier moeten ze een hindernis nemen...

seffens zwemmen ze onder de brug de vijver in,

ik moet me haasten...

met veel getoeter van de groten,

maar ook de kleintjes doen mee, zwemmen ze de vijver op.

Opgelet, wij zijn er....

langs de weg kan ik hen onmogelijk volgen,

de foto's zijn dan ook niet van zo'n goede kwaliteit.

Maar het verhaal is eindelijk geschreven...

Ze zijn bijna thuis!

ria39