Ik droeg nog kleine kleren
en ik lag languit
met moeder in de warme hei.
de wolken schoven boven ons voorbij,
en moeder vroeg, wat ik zag
En ik riep: Scandinavië en: eenden
Daar gaat een dame, schapen met een herder-
De wond'ren werden woord en dreven verder,
maar ik zag dat moeder met een glimlach weende.
Toen kwam de tijd dat ik niet naar boven keek
ofschoon de hemel vol van wolken hing
ik greep niet naar de vlucht van het vreemde ding,
dat als een schaduw langs mijn leven streek.
Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
en wijst mij wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ikzelf en zie in het verschiet,
de verre wolken waarom moeder schreidde.
Martinus Nijhoff
...ik ben en blijf een wolkenspotter,
wolken zullen er altijd zijn,
daar weten de trekvogels alles van
*******
ps. ik heb er mijn hartje aan opgehaald,
ik hoop U ook
ria
