o Wankelende oogenwonne

o Wankelende oogenwonne der bleeke winterzonne, die, rood als goud gemaald, in ‘t hooge westen daalt! ‘t Is nijdig, nijpend weder, en langzaam daalt zij neder, aanschouwbaar nu en schoon, uit haren hemelthroon. Noch branden ‘n is ‘t noch steken, maar vlugge vonken leken; maar wabberen, lauw en zoet, dat nu de zonne doet. ‘t Is koud, de winden bijten, ‘t is koud, de boomen splijten;  de booze winter giert:  hij heeft de zonne ontvierd. ‘t Is koud... Geen vorst gemeden maar dapper doorgetreden, met mannenmoed en kracht, die heerd en vier veracht! Aanschouwt hoe ‘t zonnewezen, onzegbaar schoon voordezen, nu immers schoonst van al, allengskens zinken zal. Aanschouwt, van einde te orden, één' zee heel ‘t westen worden; en, zonder grens of grond, één duizendverwig bont! De zonne vaart, beneden die duizendverwigheden, mildmondig lachend voort en wint den hemelboord. Ze plonst eens nijgens neder, en laat in ‘t wolkgeveder heur zusterlicht, de maan, twee scherpe tanden slaan. ‘t Is koud, de winden bijten; ‘t is koud, de sterren splijten  den helderen hemeltrans: ‘t is nacht en winter thans. Guido Gezelle 5/1/1891 foto's ria - jauari-februari 2012

Metamorfose!

Laat de zon nog maar even schijnen...

ria39

Lieve Lente

Lieve lente daal toch neder, lieve lente kom toch gauw,

breng ons zon en bloemen mede,

en een hemel helder blauw.

ria39

Wit

" ik kus je teder,"

zei de zon

" jij bent de kleur van mijn dromen "

             " wit, edel-wit,"              
                 zei de zon

"mis"

zei de bloem,

"ik ben geen kleur"

" ik ben de optelsom van alle kleuren samen..."

"dat klopt,"

zei de witroze geranium,

"ergens heb ik een genetische afwijking,

haar vriendinnetje

de hanggeranium zei onverwacht,

" mij maakt dat niets uit,

ik ben tevreden zoals ik ben.

Tot nu toe hadden de witte rozen beleefd hun mondje gehouden,

het waren dan ook dames met manieren...
vooral de wondermooie Schneeflocke.
Niet alleen een dame met klasse, maar ook met een heerlijk parfum.

De wilde roos,

na een drastische snoeibeurt,  opnieuw in haar eerste bloei,
wist niet welke houding
ze best zou aannemen...
ze rechtte haar hoofdje om naar de hemel te kijken,
ze keek,
ja ze keek werkelijk haar ogen uit...

..."wat een mooi-blauwe hemel", riep ze uit

"en die bloemen boven mijn hoofd

die ken ik niet..."

"dat kan ook moeilijk,

zei de bos-kamperfoelie"

"je komt maar pas kijken..."

en ze lachtte haar roomwitte blaadjes bloot...

...op afstand stond een andere geurige dame, de statige witte Flox,

het tafereeltje gade te slaan.

Bij zichzelf dacht ze;

"hoe komt het toch dat de zon nu zoveel aandacht voor ons heeft?"

...had ze misschien luidop gesproken?

plots werd het witte tapijt, dat lag te dommelen in de middagzon

klaar wakker...

...ze waren klein, fijn en heerlijk geurend,

de eenjarige Allyssum,

maar ze waren ook slim.

Hun vele kleine hoofdjes verzamelden massa's informatie

zoals de cellen van een computer.

Bovendien moet men niet altijd groot en sterk zijn,

om slim te zijn.

De bijen zijn een ander voorbeeld van deze spontane kennis.

"vertel"

smeekte de koele Ice Maiden...

...en alhoewel ze samen hun uiterste best deden,

ze vonden het antwoord niet...

... tenslotte liet de witte pluim van de statige vlinderstruik een diepe zucht,

en zei: " vrienden, wij moeten er genoegen mee nemen,
dat er zoveel raadsels zijn en blijven in de schepping.

Honderden, ja duizende geleerde hoofden
hebben zich over ontelbare vraagstukken gebogen,
en toch blijven er vele vragen onopgelost.


Laat de de wetenschappers hun werk doen,
maar weet dat er slechts één alle antwoorden kent,
en dat is Hij, die ons geschapen heeft.

de zon bloosde van genoegen,

zij was immers één van Zijn grootste creaties,

en...met een knipoog, legde zij zich te ruste,

ria